บนนิ้วนางของกาลเวลา ๒ โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

บนนิ้วนางของกาลเวลา ๒ (จบ)

โอ้ว่าวันหวานฉ่ำเหมือนจำได้ ลงเล่นน้ำดำไล่ในสระสร้อย
หอมเกสรเสาวคนธ์ที่หล่นลอย เด็ดสายบัวหักห้อยเป็นสร้อยบัว

วิมานไม้ชายสระพระไทรโศก ใบช่วยโบกบังเดือนเลือนสลัว
หนาวน้ำค้างน้ำคำฉ่ำระรัว กลัวแสนกลัว กลัวสลายกระจายไกล

“นอนเถิดหนายาหยีพี่จะกล่อม งามละม่อมมิ่งขวัญอย่าหวั่นไหว
คีรีรอบขอบเคียงเหมือนเวียงชัย อยู่ร่มไม้เหมือนปราสาทราชวัง

เคยสำเนียงเสียงนางสุรางค์เห่ มาฟังเรไรแซ่ต่างแตรสังข์
เคยมีวิสูตรรูดกั้นบนบัลลังก์ มากำบังใบไม้ในไพรวัน

หนาวน้ำค้างกลางคืนสะอื้นอ้อน จะกางกรกอดน้องประคองขวัญ
เอาดวงดาราระยับกับพระจันทร์ ต่างช่อชั้นชวาลาระย้าย้อย”

เดือนจะดับดวงไปในความมืด ดาวจะชืดจืดแสงแห่งหิ่งห้อย
ชวาลาจะลาดับไปลับลอย และเวลาเริ่มคล้อยค่อยค่อยคลาย

ลืมตาเถิดที่รักพักเหนื่อยแล้ว มาชมแก้วเกลื่อนทางเขาวางขาย
สิ้นสุนทรท่านแล้วแก้วกระจาย เศษกรวดทรายก็เกลื่อนแสงขึ้นแข่งแวว

โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s