เสน่หา ๒ โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

เสน่หา ๒ (่จบ)

สุมามาลย์หวานฉ่ำกับน้ำค้าง ก็อ้างว้างเพราะพิษความคิดถึง
ใจนั้นหวั่นปั่นป่วนและอวลอึง เพ้อรำพึงเหมือนมิเคยใจเอ๋ยใจ

จะให้ลืมปลื้มได้อย่างไรเล่า เพียงเงาเงาเฝ้าฝันยังหวั่นไหว
กำซาบซึ้งเสน่หามาไรไร เกินจะไขคำแล้วนะแก้วตา

อารมณ์เอ๋ยรัญจวนลวนลามนัก เร่งแต่รัก รัก รัก เสียหนักหนา
ความคิดถึงรึงรุกทุกเวลา ทั้งใบหน้าคิ้วคางต่างมาเตือน

ใจจะขาดสวาทหวิวละลิ่วลิบ ลมกระซิบสั่งเสียงสำเนียงเหมือน
จะหันห่างอย่างนี้กี่ปีเดือน หรือจะเลือนลอยร้างไปอย่างเคย

หนาวจากฟ้ามาคว้างอยู่กลางอก สั่นสะทกสะท้านไหวแล้วใจเอ๋ย
ฝันถึงเดือนเพื่อนฟ้าน่าชื่นเชย ก็เกินเลยลำนำจะคร่ำครวญ

ขอโทษแทนวาทีที่เผลอพร่ำ ฝันที่ก้ำเกินเลยระเหยหวน
วานอภัยเสียงเพลงเกรงจะกวน นอนเถิดนวลเสน่หาอย่าอาลัย

โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s