เสน่หา โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

เสน่หา ๑

ฝัน กับแสงพระจันทร์กระจ่างในกลางหาว
เจ้าพระยาเลื่อมระยับวะวับวาว ยิ้มกับดาวพราวพริบวิบแวมวอม

ลมสะอื้นอ้อนเพลงวังเวงแผ่ว จะหลับแล้วหรือยังมาฟังกล่อม
ฝากมาลัยมะลิร่วงพวงพยอม แนบถนอมขวัญสนิทเมื่อนิทรา

น้ำค้าง หยาดลงกลางกลีบแก้วดูแพรวพร่า
แวววิเชียรเฉกฉันพรรณผกา งามเหมือนตาเธอฉายประกายวาว

เกรงเหลือเกินเกรงฝันจะพลันดับ เลือนไปกับทิวาในหน้าหนาว
คิดถึงเธอทุกวันฝันทุกคราว อยากจะกล่าวรำพันก็หวั่นใจ

คนคนนี้มีเพียงเสียงอักษร แทนคำวอนบอกจิตพิสมัย
เขาเปิดปากไม่เป็นเช่นใครใคร รักก็ได้แต่พร่ำเป็นคำกลอน

วานเสียงเพลงนี้เตือนถึงเพื่อนฝัน อย่ายิ้มหยันเย้ยวจีที่ออดอ้อน
วานอย่ามีทีท่าไม่อาทร เขาจะร้อนใจร้าวหนาวคะนึง

โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s