ความไม่มีที่เรามี โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

ความไม่มีที่เรามี

ความไม่มีของฉันนั้นมีมาก มีจนปากจำปิดสนิทเฉย
จึงไม่เหมือนคนที่มีจนเคย คนที่เอ่ยอย่างใดได้อย่างนั้น

ขณะที่เขาทำสำเร็จได้ ฉันไม่ทำเพราะไม่เหมือนใจฉัน
เขาอาจพูดจริงจังได้ทั้งวัน ฉันเงียบงันสงบฟังได้ทั้งปี

ฉันจึงหน่ายจึงเหนื่อยจึงเฉื่อยช้า เจียมวาจาเจียมกายในทุกที่
เจ็บก็กล้ำช้ำก็กลืนฝืนท่าที ความไม่มีมันขังมันบังคับ

ประมาณตนรู้ตนฉันทนได้ ประมาณใจรู้ใจให้จนอับ
กายสงบแต่ใจไม่ระงับ เหมือนไฟวับวาบแรงใต้แอ่งน้ำ

เธอคือส่วนสำคัญซึ่งฉันขาด เย็นซึ่งอาจดับร้อนอาทรฉ่ำ
ร้อนซึ่งอบให้อุ่นกรุ่นประจำ สมบูรณ์สำเร็จหวังทั้งกายใจ

ฉันต้องการกายที่สองส่วนของฉัน แต่ส่วนนั้นอยู่ที่เธอเธอไม่ให้
ฉันอยากได้ใจที่สองเธอครองไว้ เราจึงได้เหินห่างกันอย่างนี้

โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบุลย์

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s