กลับบ้าน โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

กลับบ้าน

ควันไฟลอยอ้อยอิ่งทิ้งทิวไม้ เป็นภาพไหวอยู่หว่างกลางความเหงา
ฟ้าสีจืดชืดหม่นปนทึมเทา ทาบทิวเขาครึ้มเขียวดูเดียวดาย

อยากให้ลมลู่ริ้วทิวไม้ราบ และนกฉาบเฉวียนวกผกผันผาย
ลอยฉวัดกวัดกวักเหมือนทักทาย บรรเลงร่ายรู้รับการกลับมา

และเผยผ่านม่านทิพย์ขลิบทองคลี่ กางไมตรีต้อนรับระยับหล้า
โรยตรลบอบอุ่นมามุ่นฟ้า สำรวลร่าเริงรับสำหรับเรา

เพื่อชวยชื่นรื่นล้นสุคนธรส อาบโอสถเอิบซับความอับเฉา
เติมให้เข้มความหลังครั้งวัยเยาว์ ปลิดความเปล่าเปลี่ยวปล่อยให้ลอยลิบ

ในคำนึงซึ้งหวามกับความเหงา ภพเพริศเพราพลันเลือนเยือนฝันดิบ
ไร้นกน้อยลอยสนานในม่านทิพย์ ใจเราจิบรสจืดความมืดมน

ควันไฟลอยอ้อยอิ่งทิ้งทิวไม้ เป็นภาพไหวอยู่ห่างหว่างเวหน
ใจเราถามความเงียบเพียบมณฑล จะนำตนตากหน้ามาบ้านใคร

โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s