นิทานที่ลานโพธิ์ โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

นิทานที่ลานโพธิ์

กาลครั้งหนึ่งเนิ่นนานนานมาแล้ว ยังมีแก้วดวงหนึ่งซึ่งแสนสวย
รัศมีสีเพลิงเริงสำรวย ประดับด้วยดอกไม้แห่งวัยเยาว์

แก้วคิดถึงที่นี่ที่เคยนั่ง กับความหลังรางเลือนและเพื่อนเก่า
โพธิ์แต่งใบอ่อนระบัดพัดแผ่วเบา เหมือนบอกเล่าความรู้สึกอันลึกซึ้ง

ในความมืดมียิ้มอิ่มเอมหวัง ปลอบใจฝังฝันใฝ่จะไปถึง
ทางสีทองทอดยาวดาวดึงส์ สักวันหนึ่ง วันนั้น และวันนี้

วันที่แก้วแคล้วไกลไม่เหมือนเก่า ประกายเศร้าเสื่อมค่าสิ้นราศี
เปื้อนน้ำตาปราชัยในชีวี ตรงมุมที่มิมีคนจะสนใจ

ในอ้อมกอดกำแพงแห่งความหลัง อยากมานั่งฟังนิทานลานโพธิ์ใหม่
กาลครั้งหนึ่งซึ่งเรายังเยาว์วัย โพธิ์โบกใบส่ายสะบัดอย่างตัดรอน

นานมาแล้ว นานมากจากที่นี่ กาลบัดนี้มิเหมือนกันกับวันก่อน
กลับไปเถิดที่นี่ไม่มีพร กลับไปนอนเลียแผลให้แก่ตัว

โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s