เพลงขลุ่ยเหนือทุ่งข้าว โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

เพลงขลุ่ยเหนือทุ่งข้าว

“วัดเอ๋ยวัดโบสถ์ ปลูกตาลโตนดเจ็ดต้น
เจ้าขุนทองไปปล้น ป่านฉะนี้ไม่เห็นมา”

ขลุ่ยข้าครวญหวลโหยระโอยโอด พิไลโรธนาการสะท้านพร่า
เป่าคำหอมเหินลิ่วขึ้นปลิวฟ้า แล้วทอดช้าเฉื่อยฉ่ำประจำยาม

พอพระพายชายพัดก็ชัดชื่น ยิ่งดึกยิ่งดื่นไม่ขื่นขาม
ทุ่งนี้นานี้มีนาม ของหวงเขตห้ามอย่าข้ามกัน

ข้าวงามน้ำดีทุกปีมา แผ่นดินข้าข้าก็รักหนักมั่น
ปู่ย่าพ่อลูกผูกพัน เลือดเนื้อทั้งนั้นที่ในดิน

ใบข้าวพลิ้วพริ้วระเนนเป็นคลื่นข้าว ใบตาลกราวกรากลมระงมถิ่น
กระท่อมน้อยคร่ำคร่าอยู่อาจิน หอมกลิ่นข้าวใหม่มาจางจาง

คดข้าวใส่ห่อไปรอรับ ขุนทองเจ้าจะกลับเมื่อฟ้าสาง
เพลงขลุ่ยแผ่วครื้นสะอื้นคราง ไม่มีร่างไม่มีเงาเจ้าขุนทอง

ตะวันรุ่งเรื่อแลงจนแดงเลือด แผ่นดินเดือดคูน้ำก็คล้ำหมอง
เพลงขลุ่ยขาดห้วงท่วงทำนอง เสียงตะโกนกู่ก้องมาไกลไกล

โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

ตีพิมพ์ครั้งแรกในวารสารพาที ราวปี พศ. ๒๕๒๐

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s