กรับไม้ลา โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

กรับไม้ลา

เกรี้ยวกรอดเกรียดกรอดเกรียดกรอดกราด ขยับยาตรยุรยาตรเขยื้อนขยับ
เป็นไม้รุกไม้รบไม้ลาลับ สิ้นสำเนียงเสียงขับเสภาครู

“เฮ้ยเยอะ เออ เอ่อ เออ เหม่อมองดาว สักวาฟ้าขาวจวนเช้าตรู่
น้ำค้างค้างระยางหยาดพลัดพรายพรู พินิจดูแสงเดือนก็เจื่อนจาง”

โอ้ว่า ครูแจ้ง คล้ายสีทอง ชีวิตครูคือคัลลองที่ครูสร้าง
ผสานศัพท์ขับไม้สไบบาง สะบัดชัยไหวคว้างอยู่กลางลม

เศกอักษรฟ้อนเสียงจำเรียงร่าย ให้ใจหายใจฮึกอยู่ครึกขรม
บางครั้งคือสุหร่ายประพรายพรม บางครั้งคือทุกข์ระทมตรมน้ำตา

เป็นครูขับครูร้องทำนองไทย เป็นครูใหญ่อยู่ในวงเผ่าพงศา
เป็นคัมภีร์ตู้คำตู้ตำรา เป็นวิชาขยับกรับขยับใจ

สิ้นครูแจ้ง คล้ายสีทอง ทั้งปี่พาทย์ระนาดฆ้องก็ร้องไห้
เจ้าการะเวกแหวกฟ้าพาครูไป ฝากกรับไม้สองคู่ไว้บูชา

โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

อาลัย ครูแจ้ง คล้ายสีทอง

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s