กรองกานท์ ๒ โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

กรองกานท์ ๒ (จบ)

อดข้าวดอกนะเจ้าชีวิตวาย ไม่ตายดอกเพราะอดเสน่หา
นางก้มอยู่กับตักซบพักตรา เฝ้าวอนว่าไหว้พลางพ่อวางพิม”

ถวิลหวามความรักแรกมักร้อน จะผันผ่อนพิษไข้ไม่พออิ่ม
กระนี้หนอหนุ่มสาวคราวแรกลิ้ม ก็เปี่ยมปิ้มสำลักกระอักใจ

“เงยหน้าขึ้นเถิดเจ้าพิมเพื่อน แก้มเปื้อนมาจะเช็ดน้ำตาให้”
ฟังสำนวนกระบวนถ้อยที่ร้อยไว้ แทบจะไขว่คว้าภาพกำซาบทรวง

ครั้นครองคู่ชูชิดเหมือนมิตรใหม่ จะจากพิมเพียงใจให้เป็นห่วง
ไม่ล่วงวันทันเดือนร้างเรือนรวง เกินตักตวงน้ำตามาบรรยาย

“รุ่งเช้าหนาวเสียงชะนีร้อง จะหวาดว่าเสียงน้องอยู่จนสาย”
โอ้พิมเพื่อนเหมือนจะสิ้นชีวินวาย เมื่อหนาวกายใครจะกอดให้พิมนอน

ลมตระหลบกลบเสียงสำเนียงกล่อม เสนาะน้อมนึกเสน่ห์เสภาหลอน
หลับไม่ลงงงงวยด้วยมนต์กลอน มาเสียดซอนซึมกมลจนตื่นตา

ประกายกลอนกลเก็จเพชรน้ำเอก ที่สรรเศกสรวมร้อยสร้อยภาษา
ขอกอบเก็บกานท์กรองของเก่ามา ประดับประดาเวี่ยไว้ในวงวรรณ

“ลำดวนเอ๋ยจะด่วนไปก่อนแล้ว” ขอฝากแก้วกรองกานท์บรรสานสรร
ให้หอมหวนอวลกลิ่นกระแจะจันทน์ เป็นกำนัลน้ำใจด้วยไมตรี

โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s