กรองกานท์ ๑ โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

กรองกานท์ ๑

เบิกฝันบายศรี ขวัญที่ตกหาย
อยู่ยางยูงราย พลัดพรายขวัญเจ้า
เชิญมาสู่เมือง ย่างเยื้องขวัญเข้า
อยู่เหย้าเนานอน ฟังกลอนกล่อมเอย

วังเวงกลอนกล่อมมาเพลาดึก เสนาะนึกลำนำร่ำเฉลย
เพลงเสภามาเตือนไม่เลือนเลย ลมรำเพยพัดเคล้าแต่เบาบาง

ว่า “โอ้พิมพ์นิ่มนวลของเณรแก้ว เจ้าไปแล้วจะรำลึกถึงพี่บ้าง
ฤๅงามปลื้มแม่จะลืมน้ำใจจาง แต่ครุ่นครางครวญคิดจนค่อนคืน”

เสภาแผ่วแว่วผ่านผสานศัพท์ เอื้อนขยับย้ายทอดออดสะอื้น
เสียงโทนทับกรับผสมมากลมกลืน อารมณ์รื่นเรื่อยฟังวังเวงใจ

กระทั่ง “แทบต้นกระทุ่มพุ่มชัฏ หลีกลัดเริงรามหนามไหน่
ค่อยย่องตามช่องพนมไม้ เข้าใกล้เห็นพิมพ์ผู้ดวงตา

นั่งร้อยบุปผชาติสะอาดโฉม งามประโลมน่ารักเป็นหนักหนา
จะดูไหนเปล่งปลั่งทั้งกายา ดังนางฟ้าลอยฟ้อนฉะอ้อนงาม

จะใคร่ทักด้วยรักกำเริบทรวง ยังหนักหน่วงไม่เคยก็คิดขาม
ปากสั่นหวั่นจิตแต่คิดความ ขยับปากแล้วก็คร้ามประหม่าใจ”

โอ้หวานนักน้ำคำที่ร่ำเรื่อง ไม่เปล่าเปลืองแรงจิตที่คิดไข
เพลินคะนึงถึงพิมพิลาไล มนต์รักในไร่ฝ้ายมิคลายคลา

โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s