วังวารินทร์ โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

วังวารินทร์

ถวิลถึงเรือนไทยริมไร่กว้าง ชดช้อยวางระหว่างไม้ใกล้เชิงเขา
ร่มมะค่าคู่แผ่ช่วยแรเงา ช่อกระเช้าสีดาระย้าบาน

ลาดเนินรอบบริเวณเป็นทางน้ำ ใสเย็นฉ่ำชื่นใจรี่ไหลผ่าน
เซาะเซิงกรวดอ้อมเกาะเลาะแก่งธาร แล้วตกซ่านกระเซ็นชั้นเป็นควันฟอง

เรืองเงาน้ำพริ้มพรายบนใบแก้ว กระเพื่อมแพรวเพียงระบำร่ำฉลอง
โค้งตะวันสะพานรุ้งรุ่งละออง ผีเสื้อทองแมลงทับบินวับไว

ลมประเลงริ้วร่ายจากชายป่า ไกวชิงช้าเถาวัลย์กระชั้นไหว
เพลงไผ่ซออ้อออดพลอดพิไร ฝนดอกไม้พรูพร่างลงกลางดิน

เห่เอย เห่ช้าแก้วตาพี่ อยู่ที่นี่อย่าไปไหนให้ไกลถิ่น
จะถนอมนางพญาวังวารินทร์ ให้เป็นปิ่นปฐพีเป็นศรีเรือน

สุคนธรสแห่งป่ามารวยร่ำ ขลุ่ยอ้อคร่ำครวญไกลในดงเถื่อน
ใบไม้พลิ้วพึมพำพ้อคำเตือน สายน้ำเลื่อนไหลไปไม่ใยดี

แดดผีตากผ้าอ้อมย้อมสีเหลือง อร่ามเรืองเรื่อรางจะจางสี
หลับตาฝันฟังกระซิบทิพย์วารี บทกวีแว่วไหวในสายลม

โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s