โคบุตร ๓๐ โดย สุนทรภู่

โคบุตร ๓๐ (ต่อ)

แต่ก่อนมิเคยอวดศักดิ์มาหักหาญ กูจะผลาญชีพวิบัติให้ตัดษัย
สิ้นทั้งหมดเมืองฟ้าสุราลัย ให้ฝูงปลาน้อยใหญ่กินเสียพลัน

ว่าพลางต่างแผลงสำแดงฤทธิ์ เข้าต่อติดตามตีขมีขมัน
บ้างหักโหมโรมรุกไล่บุกบัน ฝูงเทวัญกายสิทธิ์ฤทธิรอน

ยิ่งตายยิ่งเป็นขึ้นเกลื่อนกล่น เข้าประจญต้านต่อไม่ย่อหย่อน
เสียงสนั่นลั่นฟ้าริมสาคร กายสิทธิ์ต่อกรไม่พลาดพลั้ง

พระโคบุตรสุริย์วงศ์องค์เชษฐา ทั้งสองรารีบไปเหมือนใจหวัง
เหาะข้ามพระสมุทรไม่หยุดยั้ง ก็ถึงฝั่งฟากทะเลชโลทร

ครั้นมาถึงที่เขาเหมราช สูงผงาดเงื้อมตลอดยอดสิงขร
เห็นพวกพลโยธาล้วนวานร อยู่ริมฝั่งสาครนั้นมากมี

แต่พญาวานรเป็นเผือกผู้ เข้านั่งอยู่ท่ามกลางกระบี่ศรี
ทั้งสององค์เหาะลงเนินคีรี เฉพาะหน้าขุนกระบี่แล้วเดินมา

พวกลิงไพรแลไปเห็นมนุษย์ อุตลุดต่างยืนขึ้นพร้อมหน้า
บ้างสำแดงแผลงฤทธิ์ไล่ติดมา จะโจมเข้าเข่นฆ่าสองกุมาร

พระโคบุตรโบกพระหัตถ์แล้วตรัสห้าม ปราศรัยถามด้วยสุนทรคำอ่อนหวาน
เรามิใช่ไพรีมารบราญ จะสมานรักใคร่เป็นไมตรี

ตัวเจ้าเป็นชาวป่าพนาเวศ อยู่ประเทศเขตเขาคิรีศรี
จะแจ้งความตามข้อคดีมี ขุนกระบี่ตนใดนั้นเป็นนาย

ฝ่ายพญาพานรินทร์ที่เผือกผู้ สถิตอยู่กลางพหลพลทั้งหลาย
จึ่งร้องตอบข้อความตามภิปราย เราเป็นนายวานรสัญจรไพร

โดย สุนทรภู่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s