โคบุตร ๒๑ โดย สุนทรภู่

โคบุตร ๒๑ (ต่อ)

พระโคบุตรสุริย์วงศ์ทรงสวัสดิ์ บังคมทูลพรหมทัตเจ้ากรุงศรี
ลูกอยู่กับบิดามากว่าปี ระลึกถึงพงพีพ้นกำลัง

ลูกจะขอลาองค์พระทรงเดช ไปเที่ยวชมหิมเวศเหมือนใจหวัง
พรหมทัตขัตติย์วงศ์ได้ทรงฟัง ท้าวเธอหลั่งชลนาโศกาลัย

ครั้นจะตรัสหักหาญพูดทานทัด กลัวจะขัดเคืองวิญญาณ์อัชฌาสัย
จึ่งตรัสว่าแก้วตาจะคลาไคล สำราญใจกลับมายังธานี

พระโคบุตรรับรสพจนารถ กราบเบื้องบาทบงกชบทศรี
ลูกไปลับคงจะกลับมาบุรี ไม่ถึงปีอย่าอาลัยพระทัยปอง

แล้วผินหน้ามาสั่งพระน้องรัก อยู่ตำหนัีกเถิดเจ้าอย่าเศร้าหมอง
พี่ไปแล้วคงจะกลับมารับน้อง นวลละอองจงสุโขอย่าโศกา

ทั้งพี่น้องร้องไห้วิ่งไปกอด รำพันพลอดวิงวอนฉะอ้อนว่า
จะไปไหนฉันจะไปด้วยพี่ยา อย่าพักว่าเลยไม่อยู่ในบูรี

พระรับขวัญจูบน้องประคองชิด ตามจริตทารกทั้งสามศรี
อย่าไปเลยลำบากองค์ในพงพี ล้วนเสือสีห์ผีสางกลางอารัญ

มันเห็นใครใจอ่่อนมันหลอนหลอก ไม่ดีดอกเจ้าอย่าไปในไพรสัณฑ์
ทำไมกับพี่มีมนต์ไม่กลัวมัน จงครองกันอยู่เมืองอย่าเคืองระคาย

อย่าพักปดให้เหนื่อยปากไม่อยากเชื่อ ถึงช้างเสือก็ไม่พรั่นเหมือนมั่นหมาย
มิพาไปแล้วไม่ออกไปนอกกาย จะกอดคอไว้จนตายไม่ปล่อยเลย

ดูดู๋ว่าแล้วยังไม่ฟังว่า ทั้งข้าวปลาก็จะได้ที่ไหนเสวย
ดวงมณีที่พี่ให้เอาไว้เชย อย่าไปเลยโฉมตรูอยู่พารา

โดย สุนทรภู่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s