โคบุตร ๒๐ โดย สุนทรภู่

โคบุตร ๒๐ (ต่อ)

ให้ยักษาพาพราหมณ์มาถามซัก เอาเพื่อนพรรคพี่น้องจองหองหาญ
ทั้งพ่อลูกผูกมัดฝีมือมาร ก็ให้การซัดเพื่อนออกเปื้อนคำ

เขาจดหมายไล่จับมาคับคั่ง มีรับสั่งให้ลงโทษแต่คนขำ
บีบขมับขับเฆี่ยนเจียนระยำ ให้ตรากตรำตรึงตราไว้ตรุใน

แล้วยกข้อพ่อลูกประโรหิต กระทำผิดสาหัสถึงตัดษัย
ให้ตีฆ้องร้องป่าวตระเวนไป อย่าฆ่าในธานีเป็นชีพราหมณ์

ใส่นาวาไปมหาทะเลหลวง เอาหินถ่วงเสียให้จมสมหยาบหยาม
พระตรัสสั่งสิ้นเสร็จสำเร็จความ แล้วชวนสามโอรสเข้าสู่วัง

เสวกาพาพราหมณ์ทั้งพ่อลูก ไปมัดผูกเฆี่ยนขับตามรับสั่ง
ตะโหงกคอข้อมือขื่อประดัง ข้างหน้าหลังตีฆ้องมาสองคน

พวกดาบแดงแซงเดินกระหนาบข้าง ขยับย่างจูงพราหมณ์มาตามถนน
ตีฆ้องแล้วให้ร้องประจานตน ทั้งสองคนพ่อลูกเหมือนอย่างลิง

เสียงหม่องหม่องร้องว่าเจ้าข้าเอ๋ย อย่าดูเยี่ยงข้าเลยทั้งชายหญิง
ข้าพ่อลูกทุจริตทำผิดจริง กบฏชิงสมบัติกษัตรา

ทั้งชาวบ้านร้านตลาดก็กลาดเกลื่อน ร้องเรียกเพื่อนวิ่งกรูมาดูหน้า
ทั้งธานีมิได้มีใครเวทนา มันอยากชิงวาสนาสาแก่ใจ

ตระเวนรอบขอบเมืองทุกบ้านช่อง ลงเรือล่องไปในกลางทะเลใหญ่
เอาพ่อลูกผูกแผ่นศิลาลัย โยนลงในสาชลก็วายปราณ

กลับมาทูลมูลเหตุเกศกษัตริย์ พรหมทัตปรีดิ์เปรมเกษมศานต์
จิตระรื่นชื่นอารมณ์ชมกุมาร จำเนียรกาลนานมาอยู่ธานี

โดย สุนทรภู่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s