โคบุตร ๑๗ โดย สุนทรภู่

โคบุตร ๑๗ (ต่อ)

นางชาววังนั่งยามอยู่แออัด เห็นกษัตริย์สองราน่าสงสาร
ให้ระลึกถึงนายที่วายปราณ วิ่งเข้ากอดกุมารแล้วโศกา

สิ้นบุญทูลกระหม่อมทั้งสองแล้ว ดังดวงแก้วมืดมิดทุกทิศา
แม่เป็นไรไปแล้วจึ่งกลับมา พราหมณ์ชราพ่อลูกมันครองวัง

ได้ฟังฝูงกัลยาน้ำตาไหล แข็งพระทัยตรัสถามเนื้อความหลัง
สองพระองค์ปลดปลงชีวาวัง พระศพยังอยู่หรือสูญไปแห่งใด

สาวสนมก้มกราบแล้วทูลสนอง อันศพสองปิ่นกษัตริย์ที่ตัดษัย
เขาใส่พระโกศทองไว้ห้องใน แล้วร้องไห้ห้ามปรามพระทรามชม

นางมณีสาครกับน้องน้อย ก็เศร้าสร้อยโลมเล้าสาวสนม
แต่ก่อนปางสร้างกรรมจำนิยม อย่าปรารมภ์เราจะคืนเอาพารา

แล้วนำองค์ทรงศักดิ์กับยักษ์ร้าย ค่อยแฝงกายมาถึงแท่นอันเลขา
เห็นพราหมณ์เฒ่าขึ้นสถิตแท่นบิดา กับลูกยาบนเตียงอยู่เคียงกัน

พระพี่น้องร้องเรียกให้ยักษ์จับ สั่งกำชับอย่าเพ่อฆ่าให้อาสัญ
ยักษ์กระโจมโถมจับตาพราหมณ์พลัน เชือกมัดมั่นสองแขนอยู่แอ่นกาย

ทั้งพ่อลูกถูกมัดอยู่นอนกลิ้ง พวกผู้หญิงเห็นยักษ์ก็ใจหาย
บ้างหวีดหวาดผาดแลเห็นเจ้านาย จึงค่อยคลายความกลัวทุกตัวคน

พระพี่น้องร้องห้ามพวกสาวใช้ อย่าตกใจใช่ศึกมากลางหน
ต่างรู้ชัดค่อยสงัดสงบตน พระสุริยนเยี่ยมยอดเมรุไกร

พระพี่น้องร้องเชิญพระโฉมศรี มาสู่ที่โกศทองอันผ่องใส
ให้เปิดโกศเชิญศพออกทันใด ภูวไนยพ่นด้วยโอสถพลัน

โดย สุนทรภู่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s