โคบุตร ๑๔ โดย สุนทรภู่

โคบุตร ๑๔ (ต่อ)

ด้วยเดชะเครื่องประดับสำหรับศึก แล่นพิลึกโลดไล่ไม่ถอยหลัง
ได้กินนมราชสีห์มีกำลัง ไม่พลาดพลั้งติดพันประจัญบาน

ต่างกำแหงแรงเริงในเชิงรบ ไม่หลีกหลบโลดไล่ด้วยใจหาญ
ยักษ์จะจับพี่น้องสองกุมาร เพราะสังวาลป้องกันไม่อันตราย

พระโคบุตรสุริยาวราเดช เอาธำมรงค์บิตุเรศอันเรืองฉาย
พระหัตถ์ขว้างเป็นแสงประกายพราย ประหารกายยักษ์ขาดลงดาษดิน

ด้วยฤทธิ์เทพอาวุํธสุดจะแก้ ไม่หายแผลม้วยมุดสุดถวิล
ราพณ์ร้ายตายกลาดลงดาษดิน พระนรินทร์เหาะลงเนินคิรี

จึงเรียกสองกุมาราเข้ามาชิด พลางพินิจพี่น้องทั้งสองศรี
งามเจริญกิริยากุมารี ดังมณีเมขลาวิไลทรง

ชมกุมารน้องชายก็เฉิดโฉม งามประโลมดังเทพครรไลหงส์
ชะรอยเป็นจักรพรรดิขัตติย์วงศ์ จึงเอื้อนโองการถามเนื้อความไป

นี่แน่น้องสองเจ้าจงเล่าเรื่อง อยู่บ้านเมืองแห่งหนตำบลไหน
ยังเด็กนักหักหาญมาเดินไพร บุญเจ้าไม่มรณาพี่มาทัน

สองกันแสงเล่าความไปตามเรื่อง ฉันเสียเมืองยากไร้มาไพรสัณฑ์
มาประสบพบมารชาญฉกรรจ์ แล้วโศกศัลย์ร่ำไรอยู่ไปมา

พระโปรดช่วยจึงไม่ม้วยชีวาวาตม์ ขอรองบาทยุคลจนสังขาร์
ข้าชื่อมณีสาครแต่ก่อนมา อนุชาชื่ออรุณร่วมท้องกัน

พระโคบุตรสุริย์วงศ์ใ้ห้สงสาร ปลอบกุมารว่าอย่าทรงกันแสงศัลย์
เจ้ายังเด็กพี่็ก็เล็กอยู่ด้วยกัน ไม่หมายมั่นจะเอามาเป็นข้าไท

โดย สุนทรภู่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s