โคบุตร ๑๓ โดย สุนทรภู่

โคบุตร ๑๓ (ต่อ)

ยักษ์ทมิฬยินถามคำรามร้อง มันจองหองลงชำระในสระใหญ่
เก็บโกมินกินฝักแล้วหักใบ เราขัดใจจึ่งจะล้างให้วางวาย

พระพี่น้องสองเจ้าเล่าความหลัง เป็นสัจจังข้าพเจ้าเล่าถวาย
ทินกรร้อนรนกระวนกระวาย มาเห็นสายชลธีก็ดีใจ

ทั้งพี่น้องสององค์ลงกินอาบ ก็เย็นซาบสรรพางค์ไม่ตักษัย
คิดว่าน้ำสำหรับอยู่กับไพร ไม่แจ้งใจว่าเจ้าของเขาป้องกัน

จงเอาบุญเจ้าประคุณเอ็นดูด้วย เหมือนโปรดช่วยลูกกำพร้าจะอาสัญ
พระทรงฟังสังเวชพระทัยครัน จึงว่ากับกุมภัณฑ์ไปทันความ

นี่แน่นายฝ่ายเด็กไม่รู้แจ้ง ใช่จะแกล้งมาข่มเหงไม่เกรงขาม
ถึงจะฆ่าทารกไม่ลือนาม จะถือความไปทำไมไม่ต้องการ

พวกรากษสโกรธร้องอยู่ก้องกึก จองหองฮึกเหิมนักทำหักหาญ
มิส่งมามึงจะพากันวายปราณ มิใช่การของเอ็งไม่เกรงกัน

พระฟังสารมารร้ายหมายชีวิต ไม่หวาดจิตปรีดิ์เปรมเกษมสันต์
จึ่งว่าเหวยอสุราใจอาธรรม์ เราไม่พรั่นดอกที่ข้อจะต่อตี

พระถอดเทพสังวาลโองการสั่ง สังวาลระวังพี่น้องทั้งสองศรี
ยักษ์พิโรธโลดไล่เป็นสิงคลี กระโดดตีตึงตังประดังมา

พระลองแรงแผลงฤทธิ์เข้ารบรับ พระหัตถ์จับข้างละสองสี่ยักษา
เผ่นผงาดฟาดผางกลางศิลา อสุราดิ้นกระเดือกลงเสือกกาย

จึงโอมอ่านอาคมพรหมประสิทธิ์ ก็เปลื้องปลิดเจ็บปวดนั้นสูญหาย
เข้ากลาดกลุ้มรุมรบอยู่รอบกาย ดังเสียงสายสุนีลั่นสนั่นดัง

โดย สุนทรภู่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s