โคบุตร ๗ โดย สุนทรภู่

โคบุตร ๗ (ต่อ)

รณรงค์คงทนด้วยกายสิทธิ์ พระอาทิตย์จึ่งสั่งโอรสา
อันเครื่องทรงที่ในองค์พระลูกยา ล้วนเทพสาตราอันเกรียงไกร

จะรบราญรณรงค์เข้ายงยุทธ์ ไม่พักหาอาวุธอย่าสงสัย
เครื่องประดับรับรบอรินทร์ภัย เหาะเหินได้รุ่งเรืองด้วยเครื่องทรง

จงคิดอ่านไปผ่านพิภพโลก มาวิโยคอยู่ไยในไพรระหง
สิงหราชชาติเชื้อเขาชาวดง เจ้าเป็นพงศ์จักรพรรดิสวัสดี

พ่อจะบอกมรคาไปหาคู่ นางนั้นอยู่บูรพาพาราณสี
จงลาแม่ลาพ่อจรลี ถ้าได้ดีแล้วจงกลับมารับกัน

แม้นเคืองเข็ญจงคิดถึงบิตุเรศ ถ้าแจ้งเหตุจะมาช่วยอย่าโศกศัลย์
พระกอดจูบลูกยาเฝ้าจาบัลย์ พระรำพันร่ำไรแล้วให้พร

พ่อจะลาแก้วตาไปส่องโลก อย่าแสนโศกจงสุขสโมสร
ครั้นเสร็จสั่งสิงหราสถาวร พระทินกรเหาะไปเวไชยันต์

พระโคบุตรสุริยาน้ำตาไหล ด้วยอาลัยสุริย์ฉายนั้นผายผัน
ยิ่งแลลับพระบิดายิ่งจาบัลย์ สะอื้นอั้นกำสรดระทดกาย

สิงหราว่ากล่าวเล้าโลมปลอบ ตามระบอบโศกเศร้าบรรเทาหาย
พระโคบุตรสุดจิตคิดเสียดาย ค่อยน้อมกายเกศก้มประนมกร

ลูกขอลาชนนีอย่ามีเหตุ เที่ยวประเวศตามคำพระร่ำสอน
ว่าคู่สร้างนางอยู่ในสาคร พเนจรไปในป่าพนาวัน

แม้นบุญช่วยได้สมอารมณ์คิด ให้ต้องจิตดังคำพระสุริย์ฉัน
กุศลส่งคงพบประสบกัน ครองเขตขัณฑ์ได้คู่อยู่สำราญ

โดย สุนทรภู่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s