โคบุตร ๔ โดย สุนทรภู่

โคบุตร ๔ (ต่อ)

ประโลมลูบจูบสั่งสายสวาท จะนิราศแรมมิตรพิสมัย
ด้วยร้างรักหักจิตไปจำไกล คืนเวไชยันต์ถาวรเหมือนก่อนมา

เลี้ยวพระเมรุเผ่นเยี่ยมอุดรทวีป ดังประทีปส่องทั่วทุกทิศา
สาวสวรรค์สร้อยเศร้าเปล่าอุรา พระสุริยาเลี้ยวเหลี่ยมพระเมรุธร

สันโดษเดียวเปลี่ยวร่างอยู่กลางเถื่อน ไม่มีเพื่อนสาวสุรางค์นางอัปสร
ยินสำเนียงปักษาทิชากร ดวงสมรวังเวงวิเวกใจ

ฝ่ายพระสุริยงผู้ทรงรถ เที่ยวเลี้ยวรถส่องสัตว์จำรัสไข
ส่องตรีภพจบทวีปแล้วรีบไป สว่างในภพโลกชมพูพลัน

ระลึกถึงโฉมงามทรามสวาท ออกจากราชรถชัยลงไพรสัณฑ์
ถนอมแนบแอบนางไม่ห่างกัน เกษมสันต์พิศวาสไม่คลาดคลาย

แต่เช้ามาสายัณห์แล้วคืนกลับ กำหนดนับเจ็ดวันเหมือนมั่นหมาย
ยุพาพินสิ้นกรรมประจำกาย จะคลอดสายสุดที่รักโอรสนาง

พอรุ่งแสงสุริยาพระอาทิตย์ มานั่งชิดโลมน้องอย่าหมองหมาง
สงสารนวลป่วนปั่นพระครรภ์คราง นาภีนางเพียงจะพังประทังทน

บรรดาเทพธิดาลงมาพร้อม เข้าแวดล้อมอรไทในไพรสณฑ์
บ้างนวดครรภ์ผันแปรให้นิรมล พระสุริยนเคียงน้องประคององค์

ถึงยามปลอดนางคลอดโอรสราช เสียงพิณพาทย์ก้องฟ้าป่าระหง
เป็นชายเหมือนพระอาทิตย์ไม่ผิดทรง สำอางค์องค์นวลละอองดังทองทา

สาวสวรรค์รับขวัญโอรสรัก พิศพักตร์ลูกน้อยละห้อยหา
นางกางกรช้อนอุ้มกุมารา เจ้าเกิดมามิได้อยู่ด้วยแม่แล้ว

โดย สุนทรภู่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s