โคบุตร ๒ โดย สุนทรภู่

โคบุตร ๒ (ต่อ)

คลี่ปทุมอุ้มนางขึ้นวางตัก แม่ยอดรักปิ่นสุรางค์นางสวรรค์
กุศลเราเคยสมภิรมย์กัน บุญจึ่งบันดาลใจให้เจาะจง

พี่พึ่งรู้ว่าเจ้าอยู่ในโกเมศ จึ่งประเวศติดตามด้วยความประสงค์
จะช่วยเจ้าเยาวลักษณ์วิไลทรง ให้คืนคงเมืองฟ้าสุราลัย

ปางยุพินปิ่นเทพอัปสร ฟังสุนทรสุริยงคิดสงสัย
นางผลักพลางทางแลชำเลืองไป งามวิไลพูนสวัสดิ์ชัชวาล

ถึงเทพบุตรสุดสิ้นในอากาศ ไม่ผุดผาดผิวพรรณเทียมสัณฐาน
นางค้อนคมก้มพักตร์แล้วพจมาน ไม่ควรการช่างไม่เกรงข่มเหงกัน

เทพบุตรภุชงค์หรือวงศ์ยักษ์ มาหาญหักปทุมมาศขาดสะบั้น
เขาอาศัยได้สบายในบุษบัน ทำเช่นนั้นช่างไม่คิดอนิจจัง

โอ้เจ้าพี่ศรีสวัสดิ์กำดัดสวาท นุชนาฏแม่อย่าลืมเนื้อความหลัง
หรือชอบใจอยู่ที่ในอุบลบัง สมบัติทั้งเมืองฟ้าไม่อาวรณ์

พี่หรือคือสุริยงดำรงทวีป ทุเรศรีบมาด้วยการสงสารสมร
จะชูช่วยนางฟ้าสถาวร พะงางอนนุชน้องอย่าหมองนวล

มานั่งนี่เถิดพี่จะเล่าเรื่อง แม่เนื้อเหลืองนพรัตน์กำดัดสงวน
พลางประโลมโฉมนางไม่ห่างนวล หอมรัญจวนเกสรขจรจาย

สาวสวรรค์ครั้นสดับอภิวาท สุดสวาทแสนรักพระสุริย์ฉาย
แต่มารยาทกษัตรีทำทีอาย ค้อนชม้ายตอบสนองทำนองใน

ถึงดินฟ้าสาครภูเขาขุน เมื่อสิ้นบุญถึงกรรมทำไฉน
แต่ชาติก่อนใครห่อนประจักษ์ใจ ระลึกได้หรือจะรู้ในเรื่องราว

โดย สุนทรภู่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s