รำพันพิลาป ๑ โดย สุนทรภู่

รำพันพิลาป ๑

ปี พ.ศ.๒๓๘๕  สุนทรภู่ได้ประพันธ์บทกลอนเชิงนิราศเรื่องนี้ขึ้น เมื่อครั้งจำพรรษาอยู่ที่วัดเทพธิดาราม ได้เกิดนิมิตฝันอันเป็นลางร้ายว่าจะต้องถึงแก่ชีวิต ในฝันนั้นว่าได้พบเห็นนางฟ้านางสวรรค์มากมาย รวมถึงนางมณีเมขลา มาชักชวนให้ละชมพูทวีป แล้วไปอยู่สวรรค์ด้วยกัน เรื่องนางสวรรค์นี้ สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงมีพระวินิจฉัยว่าน่าจะหมายถึง กรมหมื่นฯ อัปสรสุดาเทพ นัยว่าสุนทรภู่มีจิตพิศวาสอยู่ บางท่านว่าน่าจะหมายถึงนางฟ้าจริงๆ มิได้มีความหมายอื่น ด้วยท่อนหนึ่งในนิราศบทนี้ สุนทรภู่ยังอ้อนวอนนางมณีเมขลาว่าให้แก้วแล้ว ขอประโยชน์โพธิญาณถึงพระนิพพานด้วยเถิด เช่นเดียวกับที่สุนทรภู่ ได้เคยแสดงความปรารถนาพุทธภูมิไว้ในนิราศหลายๆ เรื่อง

การเกิดฝันเช่นนี้ เมื่อสุนทรภู่ตื่นขึ้นจึงได้รีบแต่งรำพันพิลาปนี้ขึ้น แสดงความในใจและประวัติชีวิตของตัวเองในหลายๆ ส่วน รวมถึงประเพณีเทศกาลต่างๆ ที่ได้ประสบพบมา ซึ่งในส่วนนี้เองทำให้รู้ว่า ยังมีนิราศอีกหลายเรื่องที่สุนทรภู่ได้แต่งไว้ แต่ไม่มีใครมีโอกาสได้อ่าน เพราะปลวกขึ้นกุฏิ ทำให้ต้นฉบับบทกลอนที่มีค่ายิ่งสูญสลายไปอย่างน่าเสียดาย เว้นเสียแต่จะมีผู้พบต้นฉบับคัดลอกจากที่อื่น

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s