นิราศสุพรรณ ๓๔ โดย สุนทรภู่

นิราศสุพรรณ ๓๔ (ต่อ)

น้อยน้อยพลอยว่าลว้า หน้านวล
ยุทหยอกนอกเสื้อสวน แซ่ซ้อง
สาวสาวเหล่าลว้ากวน กอดหนุ่ม อุ้มเอย
ปล่ำเล่นเช่นพี่น้อง นึกหน้าปรานี

ตาลวดยวดยิ่งลว้า ป่าเซียว
เคยปะพระเจดีเดียว เที่ยวด้วย
ลาสาวเหล่าลว้าเกรียว กรูส่ง ดงเอย
เกรี่ยงเลือกเผือกมันกล้อวย แบกบ้างทางไกล

ลวดลว้าพาเลี้ยวลัด ตัดทาง
ไผ่ป่าหนาหนามกลาง กลับเกลี้ยง
พ้นไผ่ไม้ยูงยาง ยามหล่น ผลเอย
ลูกร่อนว่อนเวียรเหลี้ยง หลีกต้นหล่นไกล

ลูกยางอย่างลูกน้อย ถ่อยสถุน
ไม่รักศักศรีกระกุน เก่งก้อ
ครูสอนห่อนเหนคุน คิดออก นอกเอย
ปลื้นปลอกหลอกหลอนเพ้อ เล่ต้นผลยาง

เยนชื่นรื่นร่มไม้ ไพรรหง
เปนป่ากฤศนาลง สลับไม้
โกร๋นเกราะเผาะผุะผง ผุยล่อน กร่อนเอย
กฤศนาว่าครืไสร้ พุะไม้ใหญ่พยูง

ขึ้นเนินเดินใกล้ชิด กฤศนา
หอมรื่นชื่นนาสา สูดซ้ำ
สมมุดดุจดังทา แป้งกแจะ และเอย
ใครไม่ได้ให้น้ำ กุหลาบกุหล้อยน้อยใจ

ซาดขะมิ่นสริ้นแม่เลี้ยง ลูกเอย
สารภีพ่อเคย ขัดเนื้อ
บุญนากยากไร้เชย เช่นกลิ่น ขมิ้นเอย
ถึงไม่เหลืองเรืองเหรื้อ ร่ำง้อซอหญิง

หนุ่มหนูรู้อบผ้า หาหอม
ดอกไม้ไส่ห่อสนอม แนบไว้
ซาดแป้งแต่งตัวมอม มีดอก ไม้เอย
ต่างฝูกลูกนอนได้ นุ่มเนื้อเจือหอม

อกเอยเคยขู้พลอด ฉอดเสียง
ตกเถื่อนเพื่อนกับเกรี่ยง รว้า
ยามมีที่รักเคียง ค่างค่าน ฉออนเอย
ยามยากบากเบือนหน้า นึกน้องสยองแสยง

ทางร่มลมรื่นเหรื้อย เชื่อยโชย
หอมสุกกรมยมโดย ดอกไม้
ผิละพวงร่วงกลิ่นโรย รริกร่อน ว่อนเอย
ตูมตาดกลาดหล่นใกล้ เกลื่อนข้างทางเดิน

โดย สุนทรภู่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s