นิราศเมืองเพชร ๑๓ โดย สุนทรภู่

นิราศเมืองเพชร ๑๓ (ต่อ)

เดิมเป็นป่ามาเป็นวังตั้งประทับ แล้วก็กลับไปเป็นป่าไม่ฝ่าฝืน
เหมือนมียศลดลงไม่คงคืน นึกสะอื้นอายใจมาในเรือ

ถึงบางหอหอใครที่ไหนหนอ มาปลูกหอเสน่หาในป่าเสือ
อันย่านนี้ที่บนบกก็รกเรื้อ ทั้งทางเรือจระเข้ก็เฉโก

ถึงเจ้าสาวชาวสวรรค์ฉันไม่อยู่ จะโศกสู้เอกาอนาโถ
ด้วยพรั่นตัวกลัวเสือก็เหลือโซ เห็นแต่โพธิ์ทะเลจระเข้ลอย

ทั้งเหลืองดำคร่ำคร่าล้วนกล้าแกล้ว จนเรือแจวจวนใกล้มิใคร่ถอย
ดูน่ากลัวตัวใหญ่มิใช่น้อย ต่างคนคอยภาวนาอุตส่าห์สำรวม

เห็นนกบินกินปลาล้วนน่ารัก นกปักหลักลงน้ำเสียงต้ำป๋วม
นกกระเต็นเต้นตามนกกามกวม กับเหี้ยต้วมเตี้ยมต่ายตามชายเลน

ไปครู่หนึ่งถึงเขาตะคริวสวาท มีอาวาสวัดวามหาเถร
มะพร้าวรอบขอบที่บริเวณ พอจวนเพลพักร้อนผ่อนสำราญ

กับหนูพัดจัดธูปเทียนดอกไม้ จะขึ้นไหว้พระสัมฤทธิ์พิษฐาน
เขานับถือลืออยู่แต่บุราณ ใครบนบานพระรับช่วยดับร้อน

ขึ้นลานวัดทัศนาดูอาวาส ศิลาลาดเลียบเดินเนินสิงขร
พฤกษาออกดอกช่ออรชร หอมขจรจำปาสารภี

ต้นโพธิ์ไทรไม้งอกตามซอกหิน อินทนิลนางแย้มสอดแซมสี
เหล่าลั่นทมร่มรอบขอบคิรี สุมาลีหล่นกลาดดูดาษดิน

ได้ชมเพลินเดินมาถึงหน้าโบสถ์ สมาโทษถือเทียนเวียนทักษิณ
เคารพสามตามกำหนดหมดมลทิน กับหนูนิลหนูพัดเข้ามัสการ

โดย สุนทรภู่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s