นิราศพระประธม ๑๖ โดย สุนทรภู่

นิราศพระประธม ๑๖ (ต่อ)

สงัดเงียบเยียบเย็นทุกเส้นหญ้า แต่สัตว์ป่าปีบร้องก้องกระหึม
ไม่เห็นหนต้นไม้พระไทรครึม เสียงงึมงึมเงาไม้พระไทรคะนอง

ทั้งเป็ดผีปี่แก้วแว่วแว่วหวีด จังหรีดกรีดกรีดเกรียวเสียวสยอง
เสียงหริ่งหริ่งกิ่งไทรเรไรร้อง แม่ม่ายสองไนเพราะเสนาะใน

สงสารแต่แม่หม้ายสายสวาท นอนอนาถหนาวน่าน้ำตาไหล
อ่านหนังสือหรือว่าน้องจะลองใน เสียดายใจจางจืดไม่ยืดยาว

แม้นยอมใจให้สัตย์จะนัดน้อง จะร่วมห้องหายหม้ายทั้งหายหนาว
นี่หลงเพื่อนเหมือนเคี้ยวข้าวเหนียวลาว ลืมข้าวเจ้าเจ้าประคุณที่คุ้นเคย

โอ้คิดอื่นหมื่นแสนไม่แม้นเหมือน ที่ร่วมเรือนร่วมเตียงเคียงเขนย
สงัดเสียงเที่ยงคืนเคยชื่นเชย เมื่อไรเลยจะคืนมาชื่นใจ

จวนจะหลับกลับฝันว่าขวัญอ่อน แนบฉะอ้อนอุ่นจิตพิสมัย
พี่เคยเห็นเช่นเคยเชยฉันใด จนชั้นไฝที่ริมปากไม่อยากเฟือน

พอฟื้นกายหายรูปให้งูบง่วง กำสรดทรวงเสียใจใครจะเหมือน
ยังมีคุ้นอุ่นจิตไม่บิดเบือน มาเป็นเพื่อนทุกข์ยากเมื่อจากจร

ยังเหลือแต่แพรสีที่พี่ห่ม ขึ้นประธมจะถวายให้สายสมร
แม้นโฉมงามตามมาจะพาจร เมื่อขวัญอ่อนขึ้นไปชมประธมทอง

โอ้ยามสามยามจากเคยฝากรัก ได้ฟูมฟักแฝงเฝ้าเป็นเจ้าของ
มาสูญชาติวาสนาน้ำตานอง มิได้น้องแนบเชยเหมือนเคยเคียง

พอรุ่งรางวางเวงเสียงเครงครื้น ปักษาตื่นต่างเรียกกันเพรียกเสียง
โกกิลากาแกแซ่สำเนียง สนั่นเพียงพิณพาทย์ระนาดประโคม

โดย สุนทรภู่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s