นิราศพระประธม ๑๕ โดย สุทรภู่

นิราศพระประธม ๑๕ (ต่อ)

โอ้งิ้วป่าพาหนาวเมื่อคราวยาก สุดจะฝากแฝงหน้าไม่ฝ่าฝืน
แม้นงิ้วเป็นเช่นงานเมื่อวานซืน จะชูชื่นช่วยหนาวเมื่อคราวครวญ

โอ้ดูเดือนเหมือนได้ยลวิมลพักตร์ ไม่ลืมรักรูปงามทรามสงวน
กระจ่างแจ้งแสงจันทร์ยิ่งรัญจวน คะนึงหวนนิ่งนอนอ่อนกำลัง

ถึงบ้านธรรมศาลาริมท่าน้ำ เป็นโรงธรรมภาคสร้างแต่ปางหลัง
เดชะคำทำคุณการุณัง เป็นที่ตั้งศาสนาให้ถาวร

ขอสมหวังดังสวาทอย่าคลาดเคลื่อน ให้ได้เหมือนหมายรักในอักษร
หนังสือไทยอธิษฐานสารสุนทร จงถาพรเพิ่มรักเป็นหลักโลม

โอ้เย็นฉ่ำน้ำค้างลงพร่างพร้อย ให้ละห้อยหวนเห็นเหมือนเช่นโฉม
พอมืดมนฝนพยับอับโพยม ทรวงจะโทรมเสียเพราะรักที่หนักทรวง

ถึงถิ่นฐานบ้านเพนียดเป็นเนินสูง ที่จับจูงช้างโขลงเข้าโรงหลวง
เหตุเพราะนางช้างต่อไปล่อลวง พลายทั้งปวงจึงต้องถูกมาผูกโรง

โอ้อกเพื่อนเหมือนหนึ่งชายที่หมายมาด แสนสวาทหวังงามมาตามโขลง
ต้องติดบ่วงห่วงรักชักชะโลง เสียดายโป่งป่าเขาคิดเศร้าใจ

เข้าจอดท่าหน้าเนินเพนียดช้าง มีโรงร้างไร้ฝาเข้าอาศัย
พอประทังบังฝนใต้ต้นไทร พวกผู้ใหญ่หยุดหย่อนเขานอนเรือ

แต่ลูกเล็กเด็กอ่อนนอนชั้นล่าง น้ำค้างพร่างพรมพราวให้หนาวเหลือ
โอ้รินรินกลิ่นเกสรขจรเจือ เหมือนกลิ่นเนื้อแนบชิดสนิทใน

หนาวน้ำค้างพร่างพรมจะห่มผ้า พออุ่นอารมณ์ระงับได้หลับไหล
ถึงลมว่าวหนาวยิ่งจะผิงไฟ แต่หนาวใจจากเจ้าให้เศร้าซึม

โดย สุนทรภุ่

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s