นิราศพระประธม ๑๓ โดย สุนทรภู่

นิราศพระประธม ๑๓ (ต่อ)

เพราะนางเอกเมขลาหล่อนล่อแก้ว จะให้แล้วแล้วไม่ให้ด้วยใจหวง
เหมือนรักแก้วแววฟ้าสุดาดวง เฝ้าหนักหน่วงนึกเหมือนจะเคลื่อนคลา

ถึงบางแก้วแก้วอื่นสักหมื่นแสน ไม่เหมือนแม้นแก้วเนตรของเชษฐา
ดูรูปนางบางแก้วไม่แผ้วตา ไม่เหมือนหน้าน้องแก้วที่แคล้วกัน

จนเกินย่านบ้านคลองที่ท้องทุ่ง เป็นเขตคุ้งขอบป่าพนาสัณฑ์
ทุกถิ่นเถื่อนเรือนโรงโขมงควัน เป็นสำคัญเขตโขดโตนดตาล

ถึงโพเตี้ยโพต่ำเหมือนคำกล่าว แต่โตราวสามอ้อมเท่าพ้อมสาน
เป็นเรื่องราวจ้าวฟ้าพระยาพาน มาสังหารพระยากงองค์บิดา

แล้วปลูกพระมหาโพธิบนโขดใหญ่ เผอิญให้เตี้ยต่ำเพราะกรรมหนา
อันเท็จจริงสิ่งใดเป็นไกลตา เขาเล่ามาพี่ก็เล่าให้เจ้าฟัง

ที่ท้ายบ้านศาลจ้าวของชาวบ้าน บวงสรวงศาลจ้าวผีบายศรีตั้ง
เห็นคนทรงปลงจิตอนิจจัง ให้คนทั้งปวงหลงลงอบาย

ซึ่งคำปดมดท้าวว่าจ้าวช่วย ไม่เห็นด้วยที่จะได้ดังใจหมาย
อันจ้าวผีนี้ถึงรับก็กลับกลาย ถือจ้าวนายที่ได้พึ่งจึงจะดี

แต่บ้านนอกขอกนาอยู่ป่าเขา ไม่มีจ้าวนายจึงต้องพึ่งผี
เหมือนถือเพื่อนเฟือนหลงว่าทรงดี ไม่สู้พี่ได้แล้วเจ้าแก้วตา

บางกระชับเหมือนกำชับให้กลับหลัง กำชับสั่งว่าจะคอยละห้อยหา
วานซืนนี้พี่ได้รับกำชับมา ไม่อยู่ช้ากว่ากำชับจะกลับไป

แต่เป็ดหงส์ลงหาดไม่คลาดคู่ สังเกตดูดังจะพาน้ำตาไหล
เหมือนเสียทีมีเพื่อนไม่เหมือนใจ ดังดินไร้เส้นหญ้าอนาทร

โดย สุนทรภู่

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s