นิราศพระประธม ๑๒ โดย สุนทรภู่

นิราศพระประธม ๑๒ (ต่อ)

โอ้ฟังบุตรสุดสวาทฉลาดเปรียบ ต้องทำเนียบนึกไปก็ใจหาย
ถึงแขวงแควแลลิ่วชื่องิ้วราย สะอื้นอายออกความเหมือนนามงิ้ว

งามเสงี่ยมเอี่ยมอิ่มเมื่อพริ้มพักตร์ ดูน่ารักเรือนผมก็สมผิว
แสนสุภาพกราบก้มประนมนิ้ว เหมือนโฉมงิ้วงามราวกับชาววัง

ถึงย่านน้ำสำประทวนรำจวนจิต เหมือนใจคิดทวนทบตลบหลัง
ไปลอบโลมโฉมเฉกที่เมฆบัง เปรียบเหมือนนั่งแอบอุ้มทุกทุ่มโมง

ถึงปากน้ำลำคลองที่ท้องทุ่ง เจ๊กเขาหุงเหล้ากลั่นควันโขมง
มีรางรองสองชั้นทำคันโพง ผูกเชือกโยงยืนชักคอยตักเติม

น่าชมบุญขุนพัฒน์ไม่ขัดข้อง มีเงินทองทำทวีภาษีเสริม
เมียน้อยน้อยพลอยเป็นสุขไรจุกเจิม ได้พูนเพิ่มวาสนาเสียกว่าไทย

ทุกวันนี้มีทรัพย์เขานับถือ เหมือนเราหรือเขาจะรักมิผลักไส
สงสารจนอ้นอั้นให้ตันใจ จนเข้าในปากน้ำสำประโทน

ริมลำคลองสองฝั่งสะพรั่งพฤกษ์ พินิจนึกเหมือนหนึ่งเขียนบ้างเกรียนโกร๋น
นกอีลุ้มคุ่มขาบจิบจาบโจน กระพือโผนโผผินขึ้นบินโบย

บนไม้สูงฝูงเปล้านกเค้ากู่ กระลุมพูโพระโดกเสียงโหวกโหวย
วิเวกใจได้ยินยิ่งดิ้นโดย ละห้อยโหยหาน้องในคลองลัด

พอมืดมนฝนคลุ้มชอุ่มอับ โพยมพยับเป็นพยุระบุระบัด
เสียงลมสั่นบันลือกระพือพัด พิรุณซัดสาดสายลงพรายพราว

ฟ้ากระหึมครึมครั่นให้ปั่นป่วน เหมือนพี่ครวญคราวทนน้ำฝนหนาว
แวมสว่างอย่างแก้วดูแวววาว เป็นเรื่องราวรามสูรอาดูรทรวง

โดย สุนทรภู่

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s