นิราศพระประธม ๔ โดย สุนทรภู่

นิราศพระประธม ๔ (ต่อ)

บางระมาดมาดหมายสายสวาท ว่าสมมาดเหมือนใจแล้วไม่เหมือน
แสนสวาทมาดหมายมาหลายเดือน มีแต่เคลื่อนแคล้วคลาดประหลาดใจ

วัดไก่เตี้ยไม่เห็นไก่เห็นไทรต่ำ กอระกำแกมสละขึ้นไสว
หอมระกำก็ยิ่งช้ำระกำใจ ระกำไม่เหมือนระกำที่ช้ำทรวง

ถึงสวนหลวงหวงห้ามเหมือนความรัก เหลือที่จักจับต้องเป็นของหลวง
แต่รวยรินกลิ่นผกาบุปผาพวง ระรื่นร่วงเรณูฟูขจร

โอ้ไม้ต้นคนเฝ้าแต่เสาวรส ยังปรากฏกลิ่นกล่อมหอมเกสร
แต่โกสุมภุมรินมาบินวอน ไม่ดับร้อนร่วงกลิ่นให้ดิ้นโดย

ดึกกำดัดสัตว์อื่นไม่ตื่นหมด แต่นกกดร้องเร้ากระเหว่าโหวย
ระรวยรินกลิ่นโศกมาโบกโบย โอ้โศกโรงเหมือนพี่ร้างมาทางจร

ถึงบางขวางปางก่อนว่ามอญขวาง เดี๋ยวนี้นางไทยลาวแก่สาวสอน
ทำยกย่างขวางแขวนแสนแสงอน ถึงนางมอญก็ไม่ขวางเหมือนนางไทย

วัดพิกุลฉุนกลิ่นระรินรื่น โอ้หอมชื่นเช่นกับรสแป้งสดใส
เหมือนพิกุลอุ่นทรวงพวงมาลัย ที่เคยใส่หัตถ์หอมถนอมนวล

โอ้ยามนี้มิได้เชยเหมือนเคยชื่น มาหอมรื่นแต่ดอกไม้ที่ในสวน
พระพายโชยโรยรินกลิ่นลำดวน เหมือนจะชวนชื่นใจเมื่อไกลเชย

บางสนามนึกขามแต่หนามเสี้ยน หนามทุเรียนรักฉีกอีกเจ้าเอ๋ย
ที่กีดขวางทางความแต่หนามเตย ไม่น่าเชยน่าชังล้วนรังแตน

ถึงสวนแดนแสนเสียดายสายสวาท มาสิ้นชาติชนมโลกให้โศกแสน
ไปสวรรค์ชั้นบนคนละแดน ไม่ร่วมแผ่นภพโลกยิ่งโศกใจ

โดย สุนทรภู่

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s