นิราศวัดเจ้าฟ้า ๑๔ โดย สุนทรภู่

นิราศวัดเจ้าฟ้า ๑๔ (ต่อ)

แต่หนูกลั่นนั้นว่าจะหาสาว ที่เล็บยาวโง้งโง้งเหมือนโก่งกระสุน
ทั้งเนื้อหอมกล่อมเกลี้ยงเพียงพิกุล กอดให้อุ่นอ่อนก็ว่าไม่น่าฟัง

ฉันกับน้องมองแลดูแต่พระ สาธุสะสูงกว่าฝาผนัง
แต่พระเพลาเท่าป้อมที่ล้อมวัง สำรวมนั่งปลั่งเปล่งเพ่งพินิจ

ตัวของหนูดูจิ๋วเท่านิ้วพระหัตถ์ โตถนัดหนักนักจึงศักดิ์สิทธิ์
ศิโรราบกราบก้มบังคมคิด รำพึงพิษฐานในใจจินดา

ขอเดชะพระกุศลที่ปรนนิบัติ ที่หนูพัดพิศวาสพระศาสนา
มาเคารพพบพุทธปฏิมา เป็นมหาอัศจรรย์ในสันดาน

ขอผลาอานิสงส์จงสำเร็จ สรรเพชญ์พ้นหลงในสงสาร
แม้นยังไม่ถึงที่พระนิฤพาน ขอสำราญราคีอย่าบีฑา

จะพากเพียรเรียนวิสัยแต่ไตรเพท ให้วิเศษแสนเอกทั้งเลขผา
แม้นรักใครให้คนนั้นกรุณา ชนมายืนเท่าเขาพระเมรุ

ขอรู้ทำคำแปลแก้วิมุติ เหมือนพระพุทธโฆษามหาเถร
มีกำลังดังมาฆะสามเณร รู้จัดเจนแจ้งจบทั้งภพไตร

อนึ่งเล่าเจ้านายที่หมายพึ่ง ให้ทราบซึ่งสุจริตพิสมัย
อย่าหลงลิ้นหินชาติขาดอาลัย น้ำพระทัยทูลเกล้าให้ยาวยืน

แล้วลาพระปฏิมาลีลาล่อง เข้าในคลองสวนพลูค่อยชูชื่น
ชมแต่ไม้ไผ่พุ่มดูชุ่มชื้น หอมระรื่นลำดวนรัญจวนใจ

โอ้ยามนี้มิได้พบน้ำอบสด มาเชยรสบุปผาน้ำตาไหล
ยิ่งเสียวทรวงง่วงเหงาเศร้าฤทัย มาเหงื่อไคลคล่ำตัวต้องมัวมอม

โดย สุนทรภู่

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s